NEDERLAND, ZOALS HET MOGELIJK GAAT WORDEN.
x93Moeten we het samen vertellen, of doen we het ieder afzonderlijk aan de eigen kennissenkring?x94
x93Met zx92n tweexebn sta je wat steviger in je schoenen, vind ik.x94
x93Ja, daar heb je gelijk in. Ga er maar van uit dat bijna iedereen afwijzend zal reageren. Het gros zal het gxeanant en tegennatuurlijk vinden.x94
x93Is het tegennatuurlijk?x94
x93Vind jij dat ergens ook?x94
x93Nee.x94
x93Nou, ik ook niet.x94
Hij trok haar naar zich toe en voelde haar haren langs zijn oor en hals kriebelen. Zijn genegenheid voor haar steeg als een bries in zijn binnenste overeind. Wat een warme, leuke, spontane, aantrekkelijke en lieve meid! Ze was het helemaal. Haar ogen, ze vertederen alles die en wat hij was. Zijn jeugddroom werkelijkheid?
Ze klemde haar handen om zijn hoofd, zocht zijn lippen, vond ze en kuste hem met oplaaiende liefde. Ook zij voelde, wist, ervoer, dat ze van hem hield. Iedere keer wist ze het en steeds heftiger. Het was niet meer te keren. Met hem wilde ze leven en kinderen krijgen. Van hem! Van niemand anders!
Ook hij wilde kinderen van hen samen. Maar wat deden ze hun toekomstige kinderen aan? Zodra ze met de buitenwereld in contact zouden komen, zouden ze genegeerd, geminacht en getreiterd worden. Wat ze samen deden, daar waren ze samen verantwoordelijk voor. Maar kinderen die nog geboren moesten worden, mag je niet opzadelen met het ongerief die hun persoonlijke voorkeur zou veroorzaken. Hun afwijkende levensopstelling, zou zeker hun kinderen treffen. En, hoe zouden hun kinderen dat ervaren en over hen denken? Levenslange verwijten?
Af en toe verschenen er berichten in de media over stellen, zoals zij die vormden. Het morrelde in de samenleving. Er waren verslagen over buurtcomitxe9s die protestbijeenkomsten organiseerden. Mensen die samenleefden zoals zij deden, daar knapte de buurt en het land niet van op. Het lag erg gevoelig. Het was een dubieus signaal richting de jeugd. Men vond dat zij weg moesten, de buurt uit. Maar waarheen? Nergens waren ze welkom. Het was overal hetzelfde. Zij vormden de kern van het probleem.
Een vooraanstaand politicus meende dat mensen zoals zij niet thuis hoorden in de huidige westerse samenleving. Er zijn nu eenmaal algemeen aanvaarde gedragsregels en die moet men naleven, liever eerbiedigen. Meer politici spraken zich in die richting uit. Paria en outcast, waren woorden en benamingen die steeds meer in zwang raakten. Lieden die zich onterecht van de samenleving distantieerden. Wat was er mis met het collectief? Was er voor hem nog wel plaats in de gemeenschap? Die steeds terugkerende vraag was al vele malen negatief beantwoord.
De paus in Rome was het, gezalfd met vrome woorden, als je goed luisterde met de politici eens. De kerk was er voor de grootste gemene deler, niet voor afwijkende individuen. Geestelijken die toch aandacht aan x91anders levendenx92 probeerden te besteden, werden van hogerhand op de vingers getikt. Er was geen plaats voor perverse stellen. De wereld was juist aan reiniging toe.
Ze huilde, ze wilde niet bevrucht worden door een onbekende donor van een van de landelijke spermabanken. Natuurlijk, die banken waren noodzakelijk: de bevolking moest blijven voortbestaan. Maar zij, ze wilde bevrucht worden met het zaad uit zijn lichaam en geest. Hun eigen kinderen, biologisch van hun samen. Liefde laat het lichaam functioneren waar het behoort te functioneren. Ze hunkerde steeds heftiger naar hem en de niet getolereerde bevruchting.
x93Er is een mogelijkheid om ergens te leven zoals wij willen leven,x94 zei hij. x93We gaan emigreren. We gaan naar gebieden in het verre oosten. Okxe9, die mensen leven daar nog in de middeleeuwen. Daar houden verouderde religieuze wetten nog stand. In ons geval betekent dat toch een zekere vrijheid. We mogen daar op dit specifieke terrein ons zelf zijn en ons eigen leven bepalen.x94
Ze knikte en kroop nog hechter tegen hem aan. Ze voelden dat het goed was. Er was hoop op een oplossing.
Verfstrepen op de buitendeur en de ramen. Teksten gemaakt met spuitbussen. x93Hier wonen smeerpijpen!x94 Mensen in de supermarkten die als ze hen zagen de ogen afwenden. Een caissixe8re die hen negeerde. Ze hadden het doorstaan, nu ging het niet meer, het eind was bereikt. Er was een baksteen door de ruiten geslingerd. De politie kwam warempel na hun noodoproep. Twee agenten, nog wel. x93Jullie roepen dit over jullie zelf af,x94 merkte de oudste agent op. De jongste knikte beamend.
Het besluit was genomenx85Ze gingen, en vonden onderdak in een van die landen die het westen betitelt als: Verweggistan. Ze mochten daar, het werd zelfs vereist, als heterostel leven en ze deden het met overgave. Naar de westerse genormaliseerde homosamenleving hebben ze geen seconde terugverlangd. Vijf kinderen werden er geborenx85 van hen samen!
Goed, zij mag niet autorijden, en dient zich met gezicht- en gestalte verbergende kleding te omhullen. Hij moet een soort tulband rond zijn hoofd dragen en zijn baard laten staan. Het is allemaal best te doen, ze zijn gelukkig als heterostel. Ze worden zelfs ter plaatse gexeberd toen de reden van hun komst bekend werd. Er bestaan westerlingen die deugen. Ze lopen vrijelijk door het dorp, men groet hen respectvol. Geheel volgens de tradities van het land loopt zij vijf meter achter hem.
